Media gebruik

Hoofdstuk 3 – Praktische tips en toepassingen 3.1 Structuur en overzicht Structuur en overzicht… het zijn van die woorden waar de meeste ADHD’ers niet vanzelf mee opgroeien. Het zijn geen eigenschappen die je gewoon “hebt”, maar dingen die je gaandeweg moet leren, ontwikkelen en soms zelfs een beetje moet bevechten. Voor mij was dat niet anders. Ik groeide op in een tijd waarin je nog gewoon een papieren agenda gebruikte en mobiele telefoons vooral grote apparaten waren met een antenne waar je u tegen zei. Toen ik een jaar of twaalf was, kreeg ik mijn eerste telefoon, een Motorola met zo’n uitschuifbare antenne. Als ik die nu laat zien aan jongeren, kijken ze me aan alsof ik een soort reliek uit de oertijd vasthoud. In die periode schreef ik mijn huiswerk keurig op in mijn papieren agenda. En eerlijk is eerlijk: als ik dat consequent deed, werkte dat eigenlijk best goed. Maar daar zit precies de crux, want iets opschrijven is één ding… het ook daadwerkelijk uitvoeren is een heel ander ...

2.1 Omgaan met jezelf en acceptatie Acceptatie is misschien wel één van de moeilijkste processen in het leven. Niet iets wat je even “besluit”, maar iets wat zich langzaam vormt, vaak door pijn, door confrontatie en door tijd. Want laten we eerlijk zijn: je kiest er niet voor hoe je geboren wordt. ADHD is geen keuze, geen fase en ook geen etiket dat je jezelf aanpraat. Het is een onderdeel van wie je bent, verweven in je denken, je voelen en je handelen. Maar wat gebeurt er als je gedurende je leven steeds weer hoort:  “Je bent wel erg druk”  of  “Dat is soms best vermoeiend” ? Hoe goed bedoeld die opmerkingen soms ook zijn, er zit een onderliggende boodschap in die diep kan binnenkomen:  jij bent niet goed zoals je bent . En als je dat vaak genoeg hoort, ga je het op een gegeven moment geloven. Het nestelt zich in je hoofd, wordt een stem die zich herhaalt en langzaam je zelfbeeld begint te vormen. Tot op de dag van vandaag merk ik dat dit mij nog steeds raakt. Opme...

Mijn levensverhaal 1.1 Opgroeien als ‘anders’ Ik groeide op in een liefdevol gezin - lieve ouders en een fantastische zus. We stonden voor elkaar klaar en liefde voerde altijd de boventoon. Toch was ik, al vanaf jonge leeftijd, nét even anders. Nou ja, anders… Ik was vooral drukker dan gemiddeld. Waar dat bij mijn ouders soms de nodige zorgen opleverde, had ik een opa die daar op zijn eigen, bijna profetische manier naar keek. “Het komt allemaal wel goed met die jongen,” zei hij altijd. Woorden die meer betekenden dan ik toen kon vermoeden. Op de basisschool waren er maar een paar leerkrachten die mij écht begrepen. Juf Ella en meester Mertin geloofden me soms op mijn mooie ogen, maar lieten zich ook regelmatig meeslepen in mijn verhalen. Mijn fantasie was grenzeloos en met een beetje charme kreeg ik ze vaak aan mijn kant. Toch waren er ook genoeg leerkrachten die mij maar ingewikkeld vonden. Er werd zelfs eens in de klas gevraagd: “Ruben, heb je je medicatie wel gehad?” Vaak zat ik ni...