Media gebruik

  De ADHD-dominee Zo, het vorige seizoen zit erop en het nieuwe seizoen staat alweer op het punt van beginnen. En eerlijk gezegd voelt dat ieder jaar een beetje dubbel. Aan de ene kant is er de rust van een nieuw begin: een lege agenda, nieuwe plannen, goede voornemens en het vaste voornemen om het dit jaar toch echt anders te gaan doen. Meer balans, beter agendabeheer, duidelijke afspraken en vooral: niet overal meteen  ja  op zeggen. Aan de andere kant weet ik inmiddels ook wel beter. De afgelopen weken ging het eigenlijk verrassend goed. Veel mensen waren op vakantie, de agenda was wat leger en ik kon mooi vooruit werken met de preken. En dat laatste is voor iemand met ADHD werkelijk een zegen. Als ik weet dat de preek voor over drie weken al grotendeels klaar is, geeft dat een soort rust in mijn hoofd die moeilijk uit te leggen is. Er ontstaat ruimte. Niet alleen in de agenda, maar ook in mijn hoofd. Totdat ik ineens mijn agenda erbij pakte. Want toen kwam het besef:...

Hoofdstuk 4 – Inspiratie en reflectie 4.1 Leven met ADHD: een hilarisch, bijzonder en gezegend avontuur Als ik terugkijk op mijn leven, dan zie ik geen strak uitgestippelde lijn. Ik zie een reis. Een reis vol bochten, onverwachte wendingen, momenten van chaos en momenten van diepe verwondering. ADHD loopt als een rode draad door dat verhaal heen. Soms als uitdaging, soms als struikelblok, maar opvallend vaak ook als bron van humor, energie en iets wat het leven juist kleur geeft. Want eerlijk is eerlijk: het leven met ADHD is allesbehalve saai. Door de jaren heen heb ik al veel momenten gedeeld, maar er blijven er altijd nieuwe bijkomen. Momenten waarin je achteraf alleen maar kunt lachen. Momenten waarin je denkt: hoe dan? En tegelijkertijd momenten waarin je ineens beseft hoe bijzonder deze manier van leven eigenlijk is. Wat mij daarin misschien nog wel het meest helpt, is de herkenning bij anderen. Het ontmoeten van mensen die op eenzelfde manier in elkaar zitten. Lotgenoten. Mensen...

Hoofdstuk 3 – Praktische tips en toepassingen 3.1 Structuur en overzicht Structuur en overzicht… het zijn van die woorden waar de meeste ADHD’ers niet vanzelf mee opgroeien. Het zijn geen eigenschappen die je gewoon “hebt”, maar dingen die je gaandeweg moet leren, ontwikkelen en soms zelfs een beetje moet bevechten. Voor mij was dat niet anders. Ik groeide op in een tijd waarin je nog gewoon een papieren agenda gebruikte en mobiele telefoons vooral grote apparaten waren met een antenne waar je u tegen zei. Toen ik een jaar of twaalf was, kreeg ik mijn eerste telefoon, een Motorola met zo’n uitschuifbare antenne. Als ik die nu laat zien aan jongeren, kijken ze me aan alsof ik een soort reliek uit de oertijd vasthoud. In die periode schreef ik mijn huiswerk keurig op in mijn papieren agenda. En eerlijk is eerlijk: als ik dat consequent deed, werkte dat eigenlijk best goed. Maar daar zit precies de crux, want iets opschrijven is één ding… het ook daadwerkelijk uitvoeren is een heel ander ...

2.1 Omgaan met jezelf en acceptatie Acceptatie is misschien wel één van de moeilijkste processen in het leven. Niet iets wat je even “besluit”, maar iets wat zich langzaam vormt, vaak door pijn, door confrontatie en door tijd. Want laten we eerlijk zijn: je kiest er niet voor hoe je geboren wordt. ADHD is geen keuze, geen fase en ook geen etiket dat je jezelf aanpraat. Het is een onderdeel van wie je bent, verweven in je denken, je voelen en je handelen. Maar wat gebeurt er als je gedurende je leven steeds weer hoort:  “Je bent wel erg druk”  of  “Dat is soms best vermoeiend” ? Hoe goed bedoeld die opmerkingen soms ook zijn, er zit een onderliggende boodschap in die diep kan binnenkomen:  jij bent niet goed zoals je bent . En als je dat vaak genoeg hoort, ga je het op een gegeven moment geloven. Het nestelt zich in je hoofd, wordt een stem die zich herhaalt en langzaam je zelfbeeld begint te vormen. Tot op de dag van vandaag merk ik dat dit mij nog steeds raakt. Opme...

Mijn levensverhaal 1.1 Opgroeien als ‘anders’ Ik groeide op in een liefdevol gezin - lieve ouders en een fantastische zus. We stonden voor elkaar klaar en liefde voerde altijd de boventoon. Toch was ik, al vanaf jonge leeftijd, nét even anders. Nou ja, anders… Ik was vooral drukker dan gemiddeld. Waar dat bij mijn ouders soms de nodige zorgen opleverde, had ik een opa die daar op zijn eigen, bijna profetische manier naar keek. “Het komt allemaal wel goed met die jongen,” zei hij altijd. Woorden die meer betekenden dan ik toen kon vermoeden. Op de basisschool waren er maar een paar leerkrachten die mij écht begrepen. Juf Ella en meester Mertin geloofden me soms op mijn mooie ogen, maar lieten zich ook regelmatig meeslepen in mijn verhalen. Mijn fantasie was grenzeloos en met een beetje charme kreeg ik ze vaak aan mijn kant. Toch waren er ook genoeg leerkrachten die mij maar ingewikkeld vonden. Er werd zelfs eens in de klas gevraagd: “Ruben, heb je je medicatie wel gehad?” Vaak zat ik ni...