De ADHD dominee 5

 

De ADHD-dominee

Zo, het vorige seizoen zit erop en het nieuwe seizoen staat alweer op het punt van beginnen. En eerlijk gezegd voelt dat ieder jaar een beetje dubbel. Aan de ene kant is er de rust van een nieuw begin: een lege agenda, nieuwe plannen, goede voornemens en het vaste voornemen om het dit jaar toch echt anders te gaan doen. Meer balans, beter agendabeheer, duidelijke afspraken en vooral: niet overal meteen ja op zeggen.

Aan de andere kant weet ik inmiddels ook wel beter.

De afgelopen weken ging het eigenlijk verrassend goed. Veel mensen waren op vakantie, de agenda was wat leger en ik kon mooi vooruit werken met de preken. En dat laatste is voor iemand met ADHD werkelijk een zegen. Als ik weet dat de preek voor over drie weken al grotendeels klaar is, geeft dat een soort rust in mijn hoofd die moeilijk uit te leggen is. Er ontstaat ruimte. Niet alleen in de agenda, maar ook in mijn hoofd.

Totdat ik ineens mijn agenda erbij pakte.

Want toen kwam het besef: Ruben, wat heb je voor de vakantie allemaal toegezegd?

Werkelijk...

Er staan afspraken in waarvan ik me nu afvraag hoe ik ooit bedacht heb dat dit allemaal tegelijk zou passen. Waarschijnlijk heb ik op het moment dat iemand het vroeg gedacht: Ja, leuk! Dat kan wel. Doen we. En vervolgens ben ik weer doorgegaan naar het volgende.

Dat is misschien wel een van de meest herkenbare dingen van mijn ADHD. Niet zozeer dat ik niets kan plannen, maar juist dat ik op het moment zelf heel enthousiast kan worden van een idee, een vraag of een mogelijkheid. En voordat ik het weet, heb ik ergens ja op gezegd. Pas later komt het overzicht terug en zie ik dat mijn agenda inmiddels meer weg heeft van een potje Tetris waarin alle blokjes precies verkeerd vallen.

En toch...

Ik moet er ook eerlijk bij zeggen: ik vind het heerlijk.

Op vijf borden tegelijk schaken. Mailtjes beantwoorden, nadenken over de raad, bezig zijn met het nieuwe jaarthema, preken voorbereiden, een masterclass uitwerken, gesprekken voeren, ideeën bedenken en ondertussen ook nog ergens proberen een fatsoenlijke boterham te eten. Het is vermoeiend, maar er zit ook iets in waar ik enorm van kan genieten. Mijn hoofd maakt voortdurend verbindingen. Het ene idee roept het andere op en soms ontstaat daar iets moois uit.

Misschien moet ik daarom maar niet proberen om van mezelf iemand te maken die ik niet ben. Wel moet ik leren om mezelf beter te begrijpen en mijn grenzen serieuzer te nemen. Dat blijft een zoektocht.

Daar moest ik de afgelopen weken ineens aan denken bij Martha.

We kennen haar verhaal maar al te goed. Jezus komt bij haar thuis en Martha is druk. Ze dient, ze regelt, ze zorgt, ze organiseert. Ondertussen zit Maria aan de voeten van Jezus. En dan komt die bekende zin: “Martha, Martha, u bent bezorgd en maakt u druk over veel dingen.”

Dat vind ik een confronterend stukje Bijbel.

Niet omdat Jezus zegt dat dienen verkeerd is. Martha deed op zichzelf niets verkeerds. Het probleem zat ergens anders. Ze was zo druk met alles wat er moest gebeuren, dat ze dreigde kwijt te raken waarom Jezus überhaupt in haar huis was.

En misschien is dat voor mij als ADHD-dominee wel een mooie spiegel.

Ik hoef niet minder enthousiast te worden. Ik hoef ook niet ineens een wandelende agenda-app te worden. Maar ik moet wel blijven leren om af en toe stil te staan en mezelf af te vragen: Waar gaat het eigenlijk om? Wat heeft Jezus vandaag van mij nodig? En wat hoeft helemaal niet door mij gedaan te worden?

Dat zijn soms lastige vragen voor iemand die overal mogelijkheden ziet.

Het nieuwe seizoen begint dus weer. De agenda wordt voller, de preken komen eraan, de gemeente gaat weer draaien en waarschijnlijk staat mijn inbox binnen de kortste keren weer voller dan mij lief is.

En toch wil ik proberen er anders in te staan.

Niet alles hoeft vandaag. Niet alles hoeft door mij. Niet op iedere vraag hoeft een ja te komen. En bovenal: mijn waarde hangt niet af van hoeveel ik gedaan krijg.

Misschien is dat uiteindelijk wel de belangrijkste les die ik als ADHD-dominee steeds opnieuw moet leren.

Jezus vraagt niet om een perfecte dominee.

Hij vraagt om een volgeling.

En misschien is dat voor mij, maar ook voor jou, precies genoeg.

Ik ga de komende tijd proberen zo nu en dan een blog te schrijven over hoe het er in mijn hoofd en in mijn agenda aan toegaat. Niet omdat ik alle antwoorden heb, maar juist omdat ik ontdek dat het soms heerlijk bevrijdend is om gewoon eerlijk te zeggen: dit is hoe het bij mij werkt.

En wie weet helpt het iemand anders om ook wat milder naar zichzelf te kijken.

Want uiteindelijk zitten we allemaal wel eens met vijf borden tegelijk te schaken.

De kunst is misschien niet om ze allemaal perfect in de lucht te houden, maar om te ontdekken welk bord er werkelijk toe doet.