De ADHD dominee 6

 De ADHD-dominee

Lieve mensen,

De startzondag is geweest… de eerste hobbels zijn weer genomen en de herfstvakantie staat inmiddels voor de deur. En ja, wanneer ik veel blijf communiceren rondom agenda’s en afspraken met mijn vrouw, blijft het allemaal aardig onder controle. Maar pfoe… een vol hoofd is gewoon een realiteit hè.

Ik weet niet heel goed hoe ik het precies moet uitleggen, maar ik ga het toch proberen.

Je begint aan een nieuw seizoen. Een nieuw jaarthema. Je hebt in je hoofd een bepaald beeld van hoe het moet gaan en in eerste instantie begrijp je het allemaal prima. Je weet wat er moet gebeuren, waar je naartoe wilt en wat jouw rol daarin is. Vervolgens ga je bewegen, sturen, aansporen, meedenken en helpen…

En voor je het weet zit je weer overal in. 😅

Je bemoeit je met dingen waar je eigenlijk helemaal niet over gaat, je denkt mee met zaken waar niemand jou om gevraagd heeft en voor je het weet probeer je vijf ballen tegelijk in de lucht te houden. En ergens onderweg ben je dan ineens het overzicht kwijt.

Je ziet door de bomen het bos niet meer. Of zoals een collega eens schreef: Door het bos de bomen niet 😄

En dan is het deze week ineens zover: mijn agenda wordt voor dag twee gewoon ongevraagd leeggeveegd omdat kind nummer twee ziek thuis zit. 😂 En eerlijk gezegd… ergens voelt dat verplichte leegvegen ook wel een beetje als een cadeautje.

Gewoon even niks.

Thuis.

Niet rennen naar de volgende afspraak. Niet alweer bezig met wat er daarna moet. Niet proberen alles te organiseren, te regelen en te overzien.

Rust in mijn hoofd?

Ho maar… 😂

Want ondertussen ontstaat er in Vriezenveen een nieuwe Baptisten gemeente en daar ga ik natuurlijk meteen op aan. Interessant! Even kijken wat daar gebeurt, even meedenken, even contact leggen… En zaken die in onze eigen gemeente spelen waar ik eigenlijk helemaal niets mee te maken heb? Ja hoor… die bekijk ik natuurlijk ook gewoon even stiekem. 🤦🏼‍♂️

Sjonge…

ADHD.

Heerlijk creatief. Heerlijk betrokken. Heerlijk enthousiast. Maar soms ook gewoon vermoeiend.

Misschien is dat wel één van de dingen die ik steeds opnieuw moet leren: niet alles wat mijn aandacht trekt, vraagt ook om mijn aandacht.

Niet iedere gedachte hoeft uitgevoerd te worden. Niet iedere mogelijkheid hoeft een project te worden. Niet ieder probleem hoeft door mij opgelost te worden. En niet iedere deur die opengaat, betekent automatisch dat ik erdoorheen moet.

Dat vind ik best lastig.

Want betrokken zijn voelt goed. Iets willen betekenen voelt goed. Meedenken, bouwen, helpen en nieuwe dingen zien ontstaan… daar word ik blij van.

Maar God vraagt van mij niet dat ik overal tegelijk ben. En misschien is dat juist wel genade.

David schrijft in Psalm 131:

“Voorwaar, mijn ziel is stil geworden en rustig…”

Dat vind ik nogal een zin.

Want een stille ziel betekent niet dat er geen prikkels zijn. Het betekent ook niet dat er niets te doen is. Het betekent dat ik niet alles hoef vast te pakken.

1. Dat ik niet overal achteraan hoef.

2. Dat ik niet alles hoef te controleren.

3. Dat ik mag zeggen: Heere, U bent God. Ik ben het niet.

Dus deze herfstvakantie probeer ik daar maar weer eens mee te oefenen. Agenda leeg? Niet meteen weer vullen. Een dag thuis? Niet automatisch productief maken. Een idee? Misschien gewoon even laten liggen. Een probleem? Misschien eerst eens kijken of het eigenlijk wel mijn probleem is.

En als mijn hoofd ondertussen toch weer alle kanten op schiet? Dan maar weer terug naar Hem.

ADHD-dominee zijn heeft zo zijn uitdagingen…

maar misschien is het juist ook een mooie oefening om steeds opnieuw te leren dat ik niet alles hoef te dragen wat ik onderweg tegenkom.

Soms is het meest geestelijke wat je kunt doen gewoon even stil worden.

En ademhalen.

“Voorwaar, mijn ziel is stil geworden en rustig.”
Psalm 131:2